["American Anthropologist, Volume 128, Issue 2, Page 284-296, June 2026. ", "\nABSTRACT\nMustafa Abi, a Kurdish resident and shopkeeper in Istanbul's Tarlabaşı neighborhood, opened his shop next to a state‐led urban transformation project that seeks to displace him and his neighbors, right when the construction started and when rumors of its expansion were swirling. When asked why, he replied, “I knew there was something here,” sensing potential futures diverging from those the urban transformation project proposed. Following that “something,” I ask: What propels marginalized people like Mustafa Abi to stay with future possibilities in places that threaten to displace them? The answer lies in what I call cultivating potentialities: future‐making, not despite, but through indeterminacy, steeped in structural inequalities. Cultivating potentialities offers a lens into what marginalized people do with potentialities, moving beyond conceptions that frame potentiality as strategic, haphazard, or out of reach for them. Instead, racialized and marginalized people embrace that the futures they seek may or may not be realized, to whatever extent, placing potentiality somewhere between actualization and non‐actualization in practice. Unburdened by fixed goals, cultivating potentialities is thus open‐ended yet not boundless, still intimately shaped by the unequal ground in which cultivations take root.\n\nÖZET\nMustafa Abi, İstanbul Tarlabaşı’nda yaşayan Kürt bir esnaf ve mahalle sakini. Kendisini ve komşularını yerinden etmeyi hedefleyen devlet destekli bir kentsel dönüşüm projesinin hemen yanına, tam da inşaatın başladığı ilk günlerde bir dükkân açtı. İlginç olan şu ki, o sıralarda mahallede projenin daha da büyüyeceğine dair söylentiler dolaşıyordu. Ona neden bu kararı aldığını sorduğumda, “Burada bir şey olduğunu biliyordum,” diye yanıtladı. Mustafa Abi'nin kullandığı bu “bir şey” ifadesi, onun, kentsel dönüşümün dayattığı gelecek tasarımının dışında başka ihtimaller de sezdiğini gösteriyordu. Sonrasında, sözünü ettiği “bir şey”in peşine biraz daha düşerek kendime şu soruyu sordum: Mustafa Abi gibi ötekileştirilen kişileri, onları halihazırda tehdit eden yaşam alanlarında geleceğe dair ihtimaller kurmaya ve bu mekânlara yine de tutunmaya iten şey nedir? Sorumun yanıtı “ihtimalleri büyütmek” (cultivating potentialities) ismini verdiğim pratikte yatıyor. Bundan kastım, belirsizliğe rağmen değil, belirsizliğin içinden ilerleyen bir gelecek kurma hali. Fakat bu belirsizlik boşlukta duran bir belirsizlik değil; aksine, yapısal eşitsizliklerin içinde, onlara rağmen, ve onlarla birlikte büyüyen bir belirsizlik. Bu kavram aynı zamanda ötekileştirilmiş bireylerin gelecekle nasıl ilişkilendiğini anlamamız için farklı bir bakış açısı da sunuyor. Çünkü alışık olunanın aksine, bu kişilerin geleceğe dair ihtimalleri salt bir strateji, rastgele bir umut, ya da erişilmesi zor bir hayal olarak görmeyebileceğini ortaya koyuyor. Bu açıdan bakıldığında, ortaya farklı bir tablo çıkıyor: ırksallaştırılmış ve ötekileştirilmiş insanlar, gelmesini umdukları geleceğin hiç gel(e)meyebileceğini en baştan bilip kabullenerek, yine de o ihtimalle yaşamayı sürdürebiliyor. Böylece “ihtimal” kavramı, pratikte gerçekleşme ile gerçekleş(e)meme arasında, liminal bir yerde duruyor. Dolayısıyla, “ihtimalleri büyütmek” kavramı, sınırları olan, fakat son derece açık uçlu bir kavram. Her şey gibi, doğduğu zeminden—ki zemin bu eşitsizlik, yoksulluk, ayrımcılık yüklü bir zemin‐bağımsız değil; mütemadiyen devlet baskısının şekillendirdiği bir zeminde yeşeriyor.\n\nKURTE\nKekê Mustafa kesekî Kurd e û di navçeya Tarlabaşî ya Stenbolê de dijî û xwedî dukkanekî ye. Dukkana xwê li rex projeya guhertina bajarê ya bi destê dewletê wekir ku armanca wi projeyê ew e ku kekê Mustafa û cîranên wî ji cîhê van bike. Kekê Mustafa dukkana xwê dema ku projeya guhertinê û gotegotên li ser berfirehkirina projeyê destpêkir wekir. Dema ku min ji wî pirsî kû çima dukkana xwê li vir wekir, kekê Mustafa got: “Ez zanibûm tiştek li vir heye,” Îfadeya “tiştek” a ku kekê Mustafa bi kar anî nîşan dida ku wî ji bilî tesewîrên pêşerojê ya ku ji hêla veguherîna bajarî ve hatî anîn, derfetên din jî didît. Li pey wê tiştê ez dipirsim: çi dikare kesên mîna kekê Mustafa ku marjînalîze bune kanî bike ku bi piştgiriya demên bêdiyar li cîhên ku wan bi derxistinê tehdit dikin, bimînin? Bersiva pirsê min di nav pratikên ku ez wekî “mezinkirina îhtîmalan” nav dikim de ye. Tiştê ku ez bebêjim ew e ku rewşa avakirina pêşerojek ku di nav nediyariyî de peşve diçe, ne tevî nediyariyê. Lê ev nediyarî nediyariyek ku valahiyê de desikeine nine; berevajî, nediyariyek ku di nav newekheviyên binyatî de, tevî wan û bi wan re mezin dibe. Di heman demê de, ev rêbaz perspektîfek cûda pêşkeş dike ku em fêmbikin ka mirovên marjînal çawa bi pêşerojê re têkildar in. Ji ber ku, berevajî ya gelemperî, ew eşkere dike ku ev mirov dibe ku derfetên pêşerojê ne tenê wekî stratejî, hêviyek rasthatî an jî xewnek ku bidestxistina wê zehmet e dibînin. Ji vê nêrînê ve, wêneyek cuda derdikeve holê: mirovên marjînal û ku bi avayek nijadî hatine kategorîze kirin ji destpêkê ve dizanin û qebûl dikin ku dibe ku pêşeroja ku ew hevî dikin qet neyê lê dîsa jî ew dikarin bi vê îhtîmalê re bijîn. Ji ber vê yekê, têgeha “îhtîmal” di pratîkê de di navbera rastkirin û ne‐rastkirinê de di cîhekî lîmînal de disekine. Lewma, têgeha ku ez wekî “mezinkirina îhtîmalan” pênase dikim têgehek bi sînor e, lê pir vekirî ye. Mîna her tiştî ew ji bingeha ku jê çê bûye, ku bingehek bi newekhevî, xizanî û cudakariyî tije ye, ne serbixwe ye. Ew li ser bingehekî ku her tim bi zordestîya dewletê şekil dide mezin dibe.\n"]