["American Anthropologist, Volume 128, Issue 2, Page 381-392, June 2026. ", "\nABSTRACT\nFarm labor intermediaries in Turkey have been at the heart of maintaining a precarious and low‐wage migrant labor force for capitalist agriculture since the 19th century. This labor force has been predominantly comprised of Kurds, a people racialized as “savage,” “racially impure,” and “traitors of the Turkish nation” since the beginning of the 20th century. The war between Kurdish guerillas and the Turkish state in the 1990s introduced the portrayal of Kurds as “potential terrorists” into the discourses that racialize them. This change significantly impacted the role, prevalence, and definition of the institution of the labor intermediary. Drawing on 20 months of fieldwork with Kurdish farmworkers and labor intermediaries, this article examines how intermediaries, typically responsible for enforcing labor control and discipline as agents of exploitation, are paradoxically compelled to protect workers who face threats of racial hostility and state violence in order to facilitate their exploitation. This paradoxical task of social and political protection, which enables economic exploitation, suggests a need to examine institutions of labor management not only with reference to their function in capitalist labor processes but also in light of context‐specific historical and political dynamics of racialization and political violence.\n\nÖZET\nTürkiye'de dayıbaşı ya da çavuş olarak adlandırılan tarımsal emek aracıları, on dokuzuncu yüzyıldan beri kapitalist tarım için güvencesiz ve düşük ücretli bir göçmen işgücü sağlamanın merkezinde yer alıyor. Bu işgücü ağırlıkla Kürtlerden oluşuyor. Kürtler, yirminci yüzyılın başından bu yana “vahşi”, “karışık/kırma ırk” ve “Türk ulusunun hainleri” olarak ırksallaştırılmıştır. 1990’larda PKK gerillaları ile Türk devleti arasındaki savaş, Kürtleri ırksallaştıran söylemlere “potansiyel terörist” tasvirini dahil etti. Bu değişim emek aracılığı kurumunun rolünü, yaygınlığını ve tanımını önemli ölçüde etkiledi. Kürt tarım işçileri ve emek aracılarıyla yürüttüğüm yirmi aylık saha araştırmasına dayanarak, bu makalede şunu iddia ediyorum: aracılık kurumu normalde işçiler üzerinde denetim ve disiplin uygulayarak emek sömürüsünü derinleştirmekle yükümlüyken, işçilerin ırkçılık, siyasi şiddet ve devlet şiddetinin yoğun tehdidi altında olduğu durumlarda paradoksal biçimde işçileri korumaya mecbur kalıyor. Ekonomik sömürüyü mümkün kılan bu paradoksal toplumsal ve siyasal koruma görevi, emek yönetimi kurumlarının yalnızca kapitalist üretimde emek sürecindeki işlevleri üzerinden değil, aynı zamanda bağlama özgü ırksallaştırma ve siyasal şiddetin tarihsel ve siyasi dinamikleri ışığında da incelenmesi gerektiğine işaret ediyor.\n\nKURTE\nNavbeynkarên karê demsalî (çawîş) li Tirkiyeyê ji sedsala nozdehemê vê didomînin peydakirina karkerên ne ewlkar û dest erzan ji bo cotkarî ya kapitalîstî. Ev karkêr bi gelemperî ji Kurdan pêk hatine, ku ji destpêka sedsala bîstê ve hatine irqîkirin wekî “vahşî”, “ne paqij irqî” û “xiyanetkarên netewa Tirkan”. Şerê navbera gerîlayên Kurd û dewleta Tirkiyê, di salên 1990an de wêneandina Kurdan wekî “terorîstên potansiyel” di gotûbêjên irqîkirinê de xiste nav. Ev guhertin li rola, belavbûn û pênaseya saziya navbeynkarîyê bandorek girîng kir. Li ser bingeha bîst mehên lêkolînên bi karkerên Kurd ku li zevîye dixebitin û navbeynkarên re, ez di vê gotarê de argûman dikim ku çawa navbeynkarên bi gelemperî bi kûrkirina îstismara karê bi kontrol û dîsîplînê li ser karkeran tê kirin, ew bi paradoksî mecbur dibin ku wan biparêzin dema ku karker di bin gefên tund yên îrkperestî, şîdeta siyasî û şîdeta dewletê de ne. Ev parastina paradoksî ya civakî û siyasî ku îstismara aborî hêsan dike, nîşan hevcebûna saziyên rêveberiya karê ne tenê li rolê wan di pêvajoya karê de binirxînin, lê herwiha wan di ronahiya dinamîkên dîrokî û siyasî û bi taybet yên irqîkirin û tûndutiyê jî temaşe bikin.\n"]